توصيه مىنمايد ، كه قبول آن براى مسيحيان چندان مشكل نيست . اما حديبيه ايمان قوىترى را مىطلبيد . اگر ديدگاه ايمانى محمد ( ص ) بر ساير تصورات ذهنى او برترى نداشت ، او هرگز نمىتوانست مسلمانان را به همراهى با خود در حديبيه وادار سازد . اگر اكثريت به دنبال يك پيروزى فردى براى رسيدن به اهداف شخصى خود بودند ، هيچگاه چنين با اطمينان پشتيبانى خود را به محمد ( ص ) ابراز نمىداشتند . سوره فتح با تصويرى آرامش‌بخش از يك جامعه دينى كه ايمان به خداوند متن اصلى زندگانى آن را تشكيل مىدهد پايان مىيابد ، تصويرى كاملا متشابه با آنچه اديان قبلى يهوديت و مسيحيت به پيروان خود توصيه نموده‌اند : محمد فرستاده خداست ، و كسانى كه با اويند بر كافران سرسخت و در ميان خود مهربانند . ايشان را ركوع‌كنان و سجودكنان بينى كه فزون‌بخشى و خشنودى خداى را مىجويند . نشانه آنها در رخسارشان از اثر سجود پيداست . اين است وصف ايشان در تورات و وصفشان در انجيل - چون زراعتى كه جوانه خويش بيرون آورده پس آن را نيرو داده تا ستبر شده و بر ساقه‌هاى خود راست و استوار ايستاده ( آن‌گونه ) كه برزگران را خوش آيد ، تا ( خداوند ) كافران را بديشان به خشم آرد . خداوند كسانى از ايشان را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى نيك و شايسته كرده‌اند آمرزش و مزدى بزرگ وعده داده است . 22 در نهايت ، ممكن است چنين تعبير گردد كه اسلام دين تهاجم است كه سعى بر تهييج مشركان براى خشونت داشته است . اما با كمى دقت مىتوان فهميد كه هر سه دين صاحب كتاب در اين خصوصيت مشترك مىباشند : قبول نكردن مصالحه بر روى اصول . حتى مسيح صلح‌طلب نيز در جائى اعلام مىدارد كه شمشير را بايد جايگزين صلح نمود . 23 انجيل‌ها ذهنيت‌هائى به مراتب خشونت‌بارتر از واقعيت‌هاى مذهبى موجود در بين مردم را ارائه مىنمايند . اگر امت مىخواست به درخشش خود ادامه داده و جايگاه خود را در كنار دو دين صاحب كتاب قبلى مشخص نمايد ، به هرحال ، بايد جذابيت بيشترى براى گروندگان تازه ايجاد مىنمود . بنابراين مىبينيم كه سياست مصالحه محمد ( ص ) بلافاصله آثار خود را نشان داد ، زيرا پيمان صلح فضاى آرامش بيشترى براى بحث و تبادل افكار بين مسلمانان و بت‌پرستان ايجاد نمود . ابن اسحاق در مورد متن صلح‌نامه حديبيه چنين اظهارنظر مىنمايد : هيچ پيروزى در تاريخ اسلام مهم‌تر و برجسته‌تر از اين نبود . قبل از آن مردان فقط